2012-04-13T10:20:30Z
2012-04-13T10:20:30Z
1990
Se analiza en este estudio la ambivalente opción autonomista de CDC, partiendo de su flexible concepción constitucional. El nacionalismo se concreta en un concepto muy amplio de autonomía, sin contornos perfilados. La indefinición del modelo favorece la negociación permanente y soluciones particulares, elementos ambos útiles para un partido nacionalista. Los problemas del desarrollo autonómico permiten a CDC una política de confrontación y pacto según las circunstancias, de ahí sus recelos frente al federalismo percibido como «homogeneizador». Finalmente, el Estatuto de Autonomía de 1979 sigue siendo una buena «herramienta» de autogobierno, siempre que se mantenga su «espíritu» inicial.
Article
Published version
Spanish
Nacionalisme; Autonomia; Federalisme; Comunitats autònomes; Catalunya; Convergència Democràtica de Catalunya; Nationalism; Autonomy; Federalism; Autonomous communities; Catalonia
Departament de Sociologia, Universitat Autònoma de Barcelona
Reproducció del document publicat a: http://dx.doi.org/10.5565/rev/papers/v34n0.1563
Papers : revista de sociologia, 1990, núm. 34, p. 115-137
http://dx.doi.org/10.5565/rev/papers/v34n0.1563
cc-by-nc (c) Rodríguez Aguilera, 1990
http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0/es