<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><?xml-stylesheet type="text/xsl" href="static/style.xsl"?><OAI-PMH xmlns="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/ http://www.openarchives.org/OAI/2.0/OAI-PMH.xsd"><responseDate>2026-04-17T02:22:34Z</responseDate><request verb="GetRecord" identifier="oai:www.recercat.cat:2072/453989" metadataPrefix="didl">https://recercat.cat/oai/request</request><GetRecord><record><header><identifier>oai:recercat.cat:2072/453989</identifier><datestamp>2024-10-29T16:52:43Z</datestamp><setSpec>com_2072_98</setSpec><setSpec>col_2072_378196</setSpec></header><metadata><d:DIDL xmlns:d="urn:mpeg:mpeg21:2002:02-DIDL-NS" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xmlns:doc="http://www.lyncode.com/xoai" xsi:schemaLocation="urn:mpeg:mpeg21:2002:02-DIDL-NS http://standards.iso.org/ittf/PubliclyAvailableStandards/MPEG-21_schema_files/did/didl.xsd">
   <d:DIDLInfo>
      <dcterms:created xmlns:dcterms="http://purl.org/dc/terms/" xsi:schemaLocation="http://purl.org/dc/terms/ http://dublincore.org/schemas/xmls/qdc/dcterms.xsd">2024-10-29T16:52:43Z</dcterms:created>
   </d:DIDLInfo>
   <d:Item id="hdl_2072_453989">
      <d:Descriptor>
         <d:Statement mimeType="application/xml; charset=utf-8">
            <dii:Identifier xmlns:dii="urn:mpeg:mpeg21:2002:01-DII-NS" xsi:schemaLocation="urn:mpeg:mpeg21:2002:01-DII-NS http://standards.iso.org/ittf/PubliclyAvailableStandards/MPEG-21_schema_files/dii/dii.xsd">urn:hdl:2072/453989</dii:Identifier>
         </d:Statement>
      </d:Descriptor>
      <d:Descriptor>
         <d:Statement mimeType="application/xml; charset=utf-8">
            <oai_dc:dc xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">
               <dc:title>Escribir sobre el silencio : reflexiones sobre el uso del silencio como herramienta comunicativa en los epistolarios de Max Aub con Francisco Ayala, Manuel Tuñón de Lara y Vicente Aleixandre en el cuento El silencio y en Manuscrito cuervo : historia de Jacobo</dc:title>
               <dc:creator>Varela Rodríguez, Mireia</dc:creator>
               <dc:creator>Universitat Autònoma de Barcelona. Facultat de Filosofia i Lletres</dc:creator>
               <dc:subject>Silencio</dc:subject>
               <dc:subject>Max Aub</dc:subject>
               <dc:subject>Palabra</dc:subject>
               <dc:subject>Comunicación</dc:subject>
               <dc:subject>Sátira menipea</dc:subject>
               <dc:subject>Silenci</dc:subject>
               <dc:subject>Paraula</dc:subject>
               <dc:subject>Comunicació</dc:subject>
               <dc:subject>Sàtira menipea</dc:subject>
               <dc:description>La palabra es el vehículo comunicativo por antonomasia, postulándose como nexo directo entre idea y expresión. Sin embargo, tal convencimiento no es más que una falaz estratagema de autocomplacencia humana para mitigar su verdadera incapacidad comunicativa. Anegada de convenciones, intencionalidades y demás corrupciones, la palabra queda incapacitada como herramienta comunicativa. El silencio, pero, es universal sin especificidades idiomáticas o contextos comunicativos que lo subyuguen. Incorruptible, desobediente y disidente de protocolos, se erige como máxima comunicativa a pesar de su inaccesibilidad. Max Aub se vale de silencios, aunque infranqueables, se convierten en su arma literaria expresiva más poderosa</dc:description>
               <dc:description>La paraula és el vehicle comunicatiu per antonomàsia , postulant-se com nexe directe entre idea i expressió. No obstant, tal convenciment no és més que una fal·laç estratagema de autocomplaença humana per mitigar la seva veritable incapacitat comunicativa. Negada de convencions, intencionalitats i demés corrupcions, la paraula queda incapacitada como eina comunicativa. El silenci, però, és universal sense especificitats idiomàtiques o contexts comunicatius que el subjuguin. Incorruptible, desobedient i dissident de protocols, s'erigeix com màxima comunicativa malgrat la seva inaccessibilitat. Max Aub es serveix de silencis, encara que infranquejables, es converteixen en la seva arma literària expressiva més poderosa</dc:description>
               <dc:date>2024-10-29T16:52:43Z</dc:date>
               <dc:date>2024-10-29T16:52:43Z</dc:date>
               <dc:date>2016</dc:date>
               <dc:type>Treball de fi de postgrau</dc:type>
               <dc:type>TEXT</dc:type>
               <dc:identifier>http://hdl.handle.net/2072/453989</dc:identifier>
               <dc:rights>open access</dc:rights>
               <dc:rights>Aquest document està subjecte a una llicència d'ús Creative Commons. Es permet la reproducció total o parcial, la distribució, i la comunicació pública de l'obra, sempre que no sigui amb finalitats comercials, i sempre que es reconegui l'autoria de l'obra original. No es permet la creació d'obres derivades.</dc:rights>
               <dc:rights>https://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/4.0/</dc:rights>
               <dc:publisher/>
            </oai_dc:dc>
         </d:Statement>
      </d:Descriptor>
   </d:Item>
</d:DIDL></metadata></record></GetRecord></OAI-PMH>